juliarupert, 12 mei 2012
Chili , Valparaíso 17°

Vaca Loca

Hola Holanda!

Tijd voor een nieuw reisverslag. Momenteel in Chili, bijna het zuidelijkste punt van onze reis behaald en nog maar 3 weken te gaan...einde komt in zicht en gaat super snel ineens. Maar eerst nog een verslag van Bolivia en Chili!

Mijn vorige verslag was nog getypt vanuit La Paz. Vanuit La Paz hebben we een megagoedkope bus genomen naar Cochabamba. We zijn om de bonnefooi naar het busstation gegaan en in Bolivia werkt het zo dat als de bus niet vol is, de tickets goedkoper worden. Dus 5 minuten voor vertrek zijn zelfs de luxe bussen heel cheap. Uiteindelijk voor 20 Boli´s (2,50 euro) 8 uur in de bus naar Cochabamba. Cochabamba staat bekend om het christusbeeld vergelijkbaar met het christusbeeld in Rio, maar dan nog groter. wel 44 cm groter. Dit moesten we natuurlijk zien. Het beeld was wel indrukwekkend en we hadden een mooi uitzicht over de stad, maar verder was er niet zoveel te doen in Cochabamba. Liek en ik waren ook allebei een beetje ziekig, dus niet zoveel gedaan.

Vanuit Cochabamba wilden we naar Sucre gaan. Dus wij weer op de bonnefooi om 7 uur in de ochtend naar het busstation, gingen de bussen naar Sucre alleen om 8 uur ´s avonds. Dus toen zijn we maar spontaan naar Potosi gegaan. Deze keer met een minder luxe bus, maar wel tussen de locals. Dat is ook in Bolivia weer een ervaring. Alle mensen in de bus kauwen namelijk de hele dag door cocabladeren. Dus iedereen in de bus heeft een soort bol in de wang zitten en in de hele bus hangt een lucht van gekookte andijvie. Heel smerig, maar met het raampje open gaat dat prima! Ook de Boliviaanse bussen zijn niet gemaakt voor mijn lengte, gevolg: klem zitten tussen twee stoelen wat wederom voor hilariteit zorgde. Gelukkig bood het gangpad uitkomst. Maar genoeg over bussen. Potosi is een stad met heel veel zilvermijnen. We zaten in een super leuk hostel, waarvanuit we tours de mijnen in konden doen. Dit hebben we gedaan en het was heel indrukwekkend. Eerst kregen we beschermende kleding aan en werden we voorbereid dat het wel heel warm is in de mijnen en wat we verder konden verwachten. Daarna kregen we uitleg over het winnen van zilver uit de mineralen en gingen we cadeautjes kopen voor de mijnwerkers. Mensen die in de mijnen werken krijgen voor Boliviaanse begrippen een goed salaris, maar het is alsnog weinig. En door de cadeautjes te geven als dynamiet, cocabladeren en alcohol help je ze enorm. We gingen op een doordeweekse dag, dus we konden de mijnwerkers ook nog aan het werk zien. Eenmaal bij de mijnen aangekomen zagen we jongetjes van een jaar of 14 de mijn uitkomen die de hele ochtend hadden gewerkt. Daarna begon de tour pas. We begonnen met z´n achten, maar na 100 meter haakten te eersten al af omdat ze claustrofobisch werden. Uiteindelijk bleven Lieke en ik met nog 1 andere man en 2 gidsen over. De tour verder was heel indrukwekkend. We hebben in een mijnkar gezeten terwijl we geduwd werden door de gidsen en mijnwerkers geholpen.

Na Potosi zijn we dan toch naar Sucre gegaan. Sucre is een super leuke stad met een hele relaxte sfeer. We zaten wederom in een leuk hostel. De eigenaar was een duitser die het hele hostel zelf runde. We zagen hem alleen maar poetsen de hele dag, bijna dwangmatig. Maar het was verder een ontzettend relaxte kerel die alles prima vond. Checkout was bijvoorbeeld om 10, maar als je wilde kon je wel om 1 uur uitchecken, maar dan moest hij echt gaan poetsen. In Sucre hebben we helemaal NIETS gedaan. We wilden wat sightseeing doen, maar we hadden niet helemaal door dat alles tussen 12 en 3 gesloten was. Dus uiteindelijk gingen we maar champions league kijken in een nederlandse kroeg en bier drinken en bitterballen eten. Uiteindelijk nog wel een beetje door de stad gewandeld, maar vooral heel veel gerelaxt.

Vanuit Sucre hebben we een nachtbus naar Tupiza genomen. Deze nachtbus was ijskoud!! Boliviaanse bussen worden namelijk ´s nachts niet verwarmd en de temperatuur komt door de hoogte onder 0. Bolivianen weten dit en nemen dekens mee de bus in. Lieke en ik hadden dat helaas niet, dus toen we eenmaal in Tupiza kwamen waren we totaal verkleumd. Tupiza is het wilde westen van Bolivia met prachtige rotsen en overal cactussen. Hier hebben we een paardgereden. Mijn paard was een soort Pippi Langkous paard, maar dan heel sloom en onhandig. Af en toe struikelde dat paard bijna, hobbelde er altijd achteraan en wilde niet in draf, laat staan in galop. Maar verder was de tocht echt super mooi!! Vanuit Tupiza hebben we verder onze tour naar Salar de Uyuni geregeld. De Salar is een enorme zoutvlakte en we hebben een 4-daagse tour naar deze zoutvlakte gemaakt. Hierbij zijn we door een Nationaal park gereden met een jeep en zagen we lagunes, vulkanen, flamingo´s, 7-kleurige bergen, rotsen, geisers, woestijnen. Kortom onwijs mooie, gevarieerde landschappen die ik niet kan omschrijven. Gewoon een keer heengaan, dan snappen jullie wat ik bedoel. Tijdens deze tour was het ´s nachts weer ijskoud. Dus de koeienmuts kwam weer eens goed van pas. Maar na alle foto´s van prachtige natuurfenomenen, wilden Lieke en ik ook wel eens weer domme foto´s. Dus gingen we domme foto´s met de koeienmuts maken. Gevolg: ik stond tijdens de tour bekend als de vaca loca, de gekke koe. De laatste dag van de tour kwamen we aan de bij zoutvlakte bij Uyuni. Hier gingen we met onze gids fotos locos maken, omdat je met diepte kan spelen. De zoutvlakte van Uyuni is de grootste van de wereld, zover als je kan kijken zie je zout. Heel vet!

Na de tour hebben we nog een halve nacht in Uyuni geslapen en daarna naar Chili gegaan met de bus. Die halve nacht hadden we een hostel met een tv op onze kamer met zenders in het engels! Dus Lieke en ik hebben voor het eerst in 3 maanden een tv-avondje gehouden. We hadden pizza besteld en zijn de deur niet meer uitgeweest! Onze bus naar Chili vertrok om 4 uur ´s nachts. Gelukkig kwamen we een belg tegen die in Chili woont en hij vertelde ons dat we gewoon een deken van de buschauffeur konden pakken. Gelukig maar, want de bus was weer ijskoud. De grens met Chili was de lagste grensovergang tot nu toe. We hebben wel 3 uur bij de grens zitten wachten. Maar wel gezellig zitten kletsen met die belg. Uiteindelijk kwamen we pas om 10 uur ´s avonds aan bij ons hostel in San Pedro de Atacama in Chili, terwijl dat maar ongeveer 400 km bij Uyuni vandaan ligt. In San Pedro hebben we een dagje gefietst door de maanvallei en een middag gewandeld naar een ruine. Verder heeft die belg van de grens ons uitgenodigd bij hem thuis en pannenkoeken voor ons gebakken. Het leven in Chili is wel heel anders dan in Nederland. De huisjes zijn over het algemeen klein en bestaan uit 1 verdieping i.v.m. de aardbevingen. Die Belg woonde samen met een vriend. Ze hadden allebei een klein kamertje en een gedeelde woonkamen/keuken. En zij hadden nog een relatief groot huis.

In eerste instantie wilden we alleen naar San Perdo de Atacama gaan in Chili, maar we hadden zoveel goede verhalen gehoord dat we maar langer in Chili zijn gebleven. Vanuit San Pedro hebben we een bus genomen naar La Serena, een kustplaatsje. Hier verbleven we in een super leuke B&B, met topontbijt met kaas! Verder hebben we een strandwandeling gemaakt en vis gegeten in La Serena. Van La Serena zijn we naar Valparaiso gegaan. Hier zijn we nu nog steeds en het is hier heel fijn. Valparaiso is ook een havenstad. Het is een hele artistieke stad met overal gekleurde huisjes met graffiti op de muren en heel veel leuke boetiekjes. Ook hier zijn we maar een dagje langer gebleven dan het plan was, omdat het hier zo leuk is. Gister hebben we lekker gewandeld door de stad (heel veel heuvels hier, dus dat is weer fijn) en vandaag gaan we naar het strand toe.

Maandag gaan we eindelijk naar Argentinie en genieten van de wijntjes in Mendoza! Dat was zo´n beetje wat we de afgelopen 3,5 week gedaan hebben. Zijn jullie weer op de hoogte!

xx
Julia

Julia in Chili bellen kan nu véél goedkoper met HalloBuitenland.nl